Hier kan je over Sijgje schrijven, je gevoel, een anekdote, een tekening of een foto plaatsen. Vooral voor de kinderen vinden we dit belangrijk, dat ze altijd zullen weten wie hun moeder is geweest, ook toen ze nog niet ziek was. En dat het een fijne mijmer plaats kan worden voor de verdrietige uurtjes. Daarom is het alleen voor de mensen die weten wie Sonja was om hier iets in bij te dragen. Mocht je problemen hebben met het aanpassen van je tekening of foto, mail me, en dan plaats ik het erop.




10 November 2004 >> door: patrick van der horst :: website
ouwe herinneringen


Ik hoorde van mijn ouders iets wat ik niet kon geloven, iets waar ik lang bij stilgestaan heb. Son heeft voor mij, in mijn leven, enorm veel betekent, wat betreft steun tijdens mijn ziekte, en ik vond het vervelend dat ze iets mee had gemaakt, wat enigzins vergelijkbaar is met wat ik had en het ik vind het jammer dat ik niet voor haar kon zijn, zoals ze er voor mij was, ook al is het een minimale bijdrage wat het geleverd had. Ik heb een leuke tijd gehad met jullie als buren en ik zal dat nooit vergeten. Veel geluk en groetjes patrick




08 September 2004 >> door: antien :: website


morgen is het alweer een jaar geleden...... vanmiddag is Angela, het jongste zusje van mijn vriendin Cecilia overleden, te jong, twee kleine kinderen... het rakelde alle pijn weer op. ik moest gewoon weer even troost putten uit de prachtige filmpjes van Sonja. gelukkig zijn er altijd nog herinneringen. kus voor jullie allemaal.




18 Februarie 2004 >> door: Karin :: website


Uit het oog ... maar nooit uit het hart!




19 September 2003 >> door: Trudy van Oostrum :: website
De kroon op Sonja's werk.


Ik zie dat er geen gat wordt opengelaten, dus vul ik het nu maar passend voor mij in. Peet, wil je mij ook eens die leuke truken leren met dit apparaat? Liefs Trudy




19 September 2003 >> door: trudy :: website
de kroon op werk


19 september 2003 Lieve Mensen, Dit "gat" zit niet voor niets in de bovenstaande zin. Ik zou er Sonja kunnen schrijven, of Peter en dan zou ik zeker een heleboel mensen overslaan. Dus vul zelf maar in, en gun jezelf vooral een kroon. 15 september heb ik ervaren als een voltooing van het levenswerk van Sonja. Tot de laatste minuut van haar aardse aanwezigheid heeft zij mij en vele anderen bezig gehouden op welke manier dan ook. De mededeling dat Son van veldbloemen houdt is meer vanhetzelfde aan het eind van de zomer. De filmbeelden, vooral die van de zoektocht op haar rollerskates waren wie zij was. En ook bizonder dat deze beelden voor handen waren! Teaching the children nog zo'n wijze les. Ja, Son is voor en van de wereld. Een werelds afscheid met wereldse mensen werelds eten en drinken en een werelds nieuw begin. De les die ik van Son heb gehad is om te leven alsof je nog een maand te gaan hebt. Maandag avond 16 december was de ommekeer in mijn leven. Het voelde raar, ik snapte het niet. Dat Son ziek was wist ik al voordat zij het wist en dat zag er ook al niet uit. Ik was mij niet eens bewust dat ik het wist maar er werd "gewoon" van alles over gezegd. Tot ze terug kwam uit Frankrijk en ze mij belde. Ik schrijf dit om iets weer te geven over de bizondere band die ik met haar had, naast de alledaagse dingen zoals de herfstmarkt enzo. De laatste volle maan met Sonja was in januari of februari, dat weet ik niet precies meer. Son heeft een aantal dingen niet afkunnen maken en of ik het ooit afkrijg weet ik ook niet, maar vele handen maken licht werk. Mannen sluiten we beslist niet buiten, want zonder de magie van mannen zou de magie van vrouwen maar een klein sprankje zijn. Wij waren toch meer gericht op vrouwen. Dat vonden wij makkelijker, meer herkenbaar enz. Aan mannen zijn we nog niet toegekomen. Het samenzijn met vrouwen en het naleven van onze tien geboden met het doel vrijheid voor jezelf te ervaren. Hiermee wordt niet bedoeld: doen waar je zin in hebt maar meer: Free from the contraints of the past. Het andere wat af te maken is,is een hemel op aarde. Dat gaat over een plek, met veel bloemen, water, grote tafels en gouden stoelen(die heb ik erbij bedacht. Vroeger gebruikte we de kerk in Ruigoord voor onze feesten en van een eigen plek is nooit iets gekomen. Het gaat over een plek waar je alles kunt vinden om vrij tezijn en vrijheid te ervaren of uit te zoeken waarom je hier totaal geen toegang toe hebt. Ik had eigenlijk beloofd om de doelstelling dinsdag de 16e september naar de notaris te brengen voor het oprichten van een stichting, maar ik heb er toch voor gekozen om de vrouwen die om Sonja heen waren en die ik niet ken of geen kontakt mee had, hier meer dan niet bij te betrekken. Hier is natuurlijk nog veel over te zeggen en daar zal de tijd voor zijn voor iedereen. Anjoke heb ik gevraagd wat namen te verzamelen in elk geval van degene die ook wakker waren op het moment dat Sonja stierf. En bij deze laat ik mijn mail adres achter. Mijn intentie is om in de eerste helft van de week van 6 oktober de doelstelling naar de notaris breng, zodat dit AF is voor de volle maan van 10 oktober. Dus reageer voor 29 september . Tot ziens en lieve groeten Trudy Trudy van Oostrum tel. 020-600 9 300 trudyvano@zonnet.nl




16 September 2003 >> door: Gerhard :: website
Het sint Jans feest


afscheid 15-9-2003 Wat was het een mooie dag. Veel gehuild vooral van ontroering en misschien heel gek maar minder van verdriet. Wat was het jullie dag iedereen deed het op z'n eigen manier en iedereen vond ook de plek voor z'n eigen manier van afscheid nemen. Maar zo is het ook altijd geweest bij jullie Peter, voor iedereen een plek, voor iedereen een woord. Inderdaad Sonja was er voor de wereld en volgens mij is Sonja's wereld er vandaag voor haar geweest. Ik ben erg blij dat ik jullie heb leren kennen. st.Jan 2000 Ik had jullie uiteraard al gezien op school maar nog nooit kennis gemaakt. Want wat hadden wij dan samen? Waarom zouden we kennis moeten maken? Waarom ontmoet je elkaar? We zaten naast elkaar op de picknick bij het st. Jansfeest. We raakte aan de praat en bleken veel gesprekstof te hebben! Voor het eerst werd het laat op het st.Jansfeest ! flesje wijn, zonnetje, kinderen lekker spelen. Was dat die st.Jan waar die mooie foto van Sonja genomen is? St Jan 2001 De volgende st.Jan zag er heel anders uit. Sonja was net geopereerd en lag nog in het ziekenhuis, jij zat weer naast ons Peter maar volgens mij hebben we geen woord tegen elkaar gesproken. Ik was heel boos want jij zou gaan scheiden en dat zelfs terwijl Sonja net heel ziek was geworden! St.Jan 2002 Jullie waren weer samen aanwezig, wij niet. Wij waren net gescheiden en de kinderen waren op dat moment niet bij mij. Dus wat deed ik daar? Lieve woorden van jullie! Even uithuilen, wat heerlijk dat dat af en toe bij elkaar kan. St. Jan 2003 De laatste. Gek maar ik moet voor dit jaar de meeste moeite doen om te herinneren hoe het was. Het was alsof iedereen een beetje alleen daar was. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen tijd de afgelopen jaren, zal het ooit weer worden zoals het was? Ik denk dat we er volgend jaar weer een goed feest van moeten maken. Met de herinnering van die mooie foto van Sonja met die mooie bloemenkrans. Zullen we afspreken dat we als herinnering aan Sonja met het st.Jansfeest n extra bloem vr Sonja in onze bloemenkrans stoppen? En met die herinnering kan het toch weer worden zoals het was al is Sonja er niet bij.. Wat was het een leuke tijd toen jullie in jullie boerderij woonden! Allemaal leuke plannen, altijd veel kinderen (of leken het veel kinderen!?) lekker eten met kok Peter. Maar er kwam een eind aan in een tijd waarin veel gebeurde. Wij kwamen jullie een keer tegen in het zwembad in kootwijk, het leek of iedereen toen aan het scheiden was en daar werd jij (Sonja) ineens zo boos over. Ik zal het nooit vergeten "waar zijn jullie toch allemaal mee bezig" zei je heel verwijtend tegen mij. In het water hebben we een tijd zitten praten, verdriet, huilen, de wereld stond al een tijdje op z'n kop. Ik was wel erg gek op je lieve Son! Je nodigde mensen uit zichzelf te zijn en vooral te blijven zolang jij in de buurt was. Was dat jouw missie hier op deze aarde? Was jij het die mij de weg wees in de echte wereld? Tot ziens. Gerhard




15 September 2003 >> door: Gerhard :: website
Het sint Jans feest


afscheid 15-9-2003 Wat was het een mooie dag. Veel gehuild vooral van ontroering en misschien heel gek maar minder van verdriet. Wat was het jullie dag iedereen deed het op z'n eigen manier en iedereen vond ook de plek voor z'n eigen manier van afscheid nemen. Maar zo is het ook altijd geweest bij jullie Peter, voor iedereen een plek, voor iedereen een woord. Inderdaad Sonja was er voor de wereld en volgens mij is Sonja's wereld er vandaag voor haar geweest. Ik ben erg blij dat ik jullie heb leren kennen. st.Jan 2000 Ik had jullie uiteraard al gezien op school maar nog nooit kennis gemaakt. Want wat hadden wij dan samen? Waarom zouden we kennis moeten maken? Waarom ontmoet je elkaar? We zaten naast elkaar op de picknick bij het st. Jansfeest. We raakte aan de praat en bleken veel gesprekstof te hebben! Voor het eerst werd het laat op het st.Jansfeest ! flesje wijn, zonnetje, kinderen lekker spelen. Was dat die st.Jan waar die mooie foto van Sonja genomen is? St Jan 2001 De volgende st.Jan zag er heel anders uit. Sonja was net geopereerd en lag nog in het ziekenhuis, jij zat weer naast ons Peter maar volgens mij hebben we geen woord tegen elkaar gesproken. Ik was heel boos want jij zou gaan scheiden en dat zelfs terwijl Sonja net heel ziek was geworden! St.Jan 2002 Jullie waren weer samen aanwezig, wij niet. Wij waren net gescheiden en de kinderen waren op dat moment niet bij mij. Dus wat deed ik daar? Lieve woorden van jullie! Even uithuilen, wat heerlijk dat dat af en toe bij elkaar kan. St. Jan 2003 De laatste. Gek maar ik moet voor dit jaar de meeste moeite doen om te herinneren hoe het was. Het was alsof iedereen een beetje alleen daar was. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen tijd de afgelopen jaren, zal het ooit weer worden zoals het was? Ik denk dat we er volgend jaar weer een goed feest van moeten maken. Met de herinnering van die mooie foto van Sonja met die mooie bloemenkrans. Zullen we afspreken dat we als herinnering aan Sonja met het st.Jansfeest n extra bloem vr Sonja in onze bloemenkrans stoppen? En met die herinnering kan het toch weer worden zoals het was al is Sonja er niet bij.. Wat was het een leuke tijd toen jullie in jullie boerderij woonden! Allemaal leuke plannen, altijd veel kinderen (of leken het veel kinderen!?) lekker eten met kok Peter. Maar er kwam een eind aan in een tijd waarin veel gebeurde. Wij kwamen jullie een keer tegen in het zwembad in kootwijk, het leek of iedereen toen aan het scheiden was en daar werd jij (Sonja) ineens zo boos over. Ik zal het nooit vergeten "waar zijn jullie toch allemaal mee bezig" zei je heel verwijtend tegen mij. In het water hebben we een tijd zitten praten, verdriet, huilen, de wereld stond al een tijdje op z'n kop. Ik was wel erg gek op je lieve Son! Je nodigde mensen uit zichzelf te zijn en vooral te blijven zolang jij in de buurt was. Was dat jouw missie hier op deze aarde? Was jij het die mij de weg wees in de echte wereld? Tot ziens. Gerhard




15 September 2003 >> door: Tineke :: website
Zomaar een vriendschap


Sonja en ik zijn zo'n 25 jaar bevriend geweest. en al die 25 jaar was het een hele bijzondere vriendschap. We hebben elkaar leren kennen via een wederzijdse vriendin, met wie we allebei al jaren geen contact meer hebben. Zij werkte in die tijd bij Juwelier Hazekamp in Groningen, ze woonde boven het Gouden Luifeltje. We hebben nooit op dezelfde club, school of wat dan ook gezeten. Er was gewoon vanaf het begin af aan een wederzijdse herkenning die met geen woord uit te leggen is. We gingen samen eten of lekker thuis koken. En dan maar praten, praten, praten. Want praten dat kon ze. Praten en pizza eten. In de eerste jaren dat ik haar kende proefde ik vaak een grote onrust. Hoe vaak ze alleen al in Groningen verhuisd is: van het Gouden Luifeltje naar de nieuwe Bleekerstraat, naar een andere kamer in de nieuwe Bleekerstraat, de Kijk in ’t Jatstraat, Boven de boekenwinkel in de Aa-straat, in het Pakhuis aan het lage der Aa, Hoogkerk, de Stadhouderslaan……..en dan ben ik vast nog wel iets vergeten. Haar relatie met Lex ging steeds heen en weer en op en neer tot er uiteindelijk een eind aan kwam. Dan veranderde ze ondertussen ook nog van baan en andere bezigheden, zoals schoonmaken in de kroeg “Why not” – zij in het weekend en ik door de week. De dierenbescherming. Motorrijden. Ach het is te veel om op te noemen. Het was gewoon niet bij te houden. Ze kwam altijd weer met wat nieuws aanzakken. Ik ging naar Engeland en later naar Duitsland en zij naar Almere en we zagen elkaar wat minder vaak, soms zelfs jaren niet. Maar Son en ik hebben elkaar altijd weer opgezocht. Hoewel onze levens zo verschillend waren en we zulke verschillende wegen bewandeld hebben, hadden we elkaar altijd zo veel te vertellen. Begrepen we elkaar altijd. En kwamen tot dezelfde ontdekkingen over hoe het leven in elkaar zit, hoe we zelf in elkaar zitten. In mijn ogen is dat altijd het meest kenmerkende voor Sonja geweest: het voortdurende zoeken naar het wezenlijke, het echte. De kern van het leven en de kern van haar eigen wezen. Daar ging het allemaal om. Altijd al. Dat is ook wat ons verbindt en waarom we elkaar altijd weer zo goed begrepen. Het was altijd, altijd goed. Zelfs als we elkaar in jaren niet gezien hadden was bij het weerzien een blik genoeg om te weten, te begrijpen. Ja het was zo goed. Zo ontzettend goed. Sonja de Niet; een heerlijk mens, een gek mens, maar vooral een prachtig mens. Vandaag ben ik naar haar begrafenis geweest en oh, wat was het moeilijk om afscheid van haar te nemen en te weten dat ze er tijdens de rest van mijn leven niet meer zal zijn. Zoveel moeilijker dan ik had kunnen denken. Son, ik hou zoveel van je en het mooie is dat je dat weet en altijd geweten hebt. Het is altijd zo onzettend goed geweest met je. Dankjewel. Tineke




14 September 2003 >> door: Lia Kranenburg :: website
Herinneringen van je nicht Lia


Lieve Sonja, Peter en Kinderen, Vandaag heb ik de site gelezen die jullie van dag tot dag hebben gevuld met veel emotionele ervaringen. Ik ben dankbaar dat ik dit heb kunnen lezen en zo iets heb kunnen meemaken van waar jullie doorheen zijn gegaan. Sonja heeft gevochten, gebeden en geleden, maar was tot op het laatste moment sterk in alle opzichten. Jeugdherinneringen heb ik van toen ik zelf een meisje van een jaar of acht was samen met Annemieke mijn zus. Logeren bij jullie in het grote huis met z'n alle op de zolder, ja dat was fijn. Een beeld wat op mijn netvlies staat en er nooit meer afgaat. Je was een hele fijn meid. Lachen, gieren en gek op z'n tijd, kortom: Sonja. Jammer dat ik eigenlijk zo laat te horen heb gekregen dat je ziek was. Spijtig dat ik nu iets schrijf wat je niet meer kunt lezen. Ik hoop dat je nu de rust zult vinden waarnaar je in de laatste fase van je strijd verlangde. Heel veel sterkte toe gewenst aan allemaal. Een kus en een knuffel van jullie nicht Lia. De dochter van tante Nel, opa's zus en oma's schoonzus.




11 September 2003 >> door: Maaike Koolbergen :: website
Allerergste


Lieve Sonja, weet je wat ik nu het allerergste vind? Toen wij van de camping afgingen heb ik Fleur en Lotte een kadootje gegeven. Toen moest ik voor Lotte een briefje schrijven voor jou. Op dat briefje stond: "Lieve mama, ik hoop dat je nog op mijn verjaardag kunt komen. Liefs Lotte". En wat ik nu het allerergste vind voor Lotte dat je niet meer op haar verjaardag kunt komen en ook niet meer op die van mij. kus maaike



:: volgende pagina >>